"पुरुषांच्या कष्टावर नांगर फिरवणारी यंत्रणा — अंधश्रद्धा आणि उधळपट्टीची राणी"
१. सुवाहक कोण? स्त्री.
या समाजात अंधश्रद्धेची सर्वात पक्की ग्राहक आणि सर्वात मोठी एजंट स्त्रीच आहे.
पुरुष फॅक्टरीत स्वतःचं रक्त आटवतो, आणि स्त्री मंदिरात इज्जत आणि पैसा दोन्ही आटवते.
२.अंश्रद्धेच्या लाइनमध्ये कोण उभे आहे? ९०% स्त्रिया च दिसतात
३. ढोंगी साधू-महात्मांचे ATM कार्ड म्हणजे स्त्री.
बाबा म्हणतो "संकट आहे" — स्त्री लगेच पर्स उघडते.
"मुलाला नोकरी लागत नाहीये? २१ हजारांचे अनुष्ठान करा."
"पती दारू पितो? ११ हजारांची महामृत्युंजय शांती करा."
"ग्रह खराब आहेत? हा ५० हजारांचा पुखराज (रत्न) वापरा."
स्त्री विचारत नाही, "बाबा, तुझा मुलगा कुठला कलेक्टर लागलाय?"
ती थेट म्हणते, "महाराज, जो हुकूम." घरात पीठ असो वा नसो, बाबाच्या ताटात ५०० ची नोट आधी जाणार.
४. काहीही झाले की स्त्री लगेच मान्य करते.
मूल आजारी = "देवी कोपली आहे, बळी द्या."
धंदा मंदावला = "सव्वा लाखाचे जागरण करा."
लग्न होत नाहीये = "१६ सोमवार, १६ शुक्रवार, ९ गुरुवार — सर्व करून टाका."
पुरुष जर बोलला, "एवढा पैसा कुठून येणार?"
स्त्री उत्तर देते, "देव देईल, तुम्ही गप्प बसा. तुम्ही नास्तिक आहात."
म्हणजे पुरुषाने कमवून द्यावे आणि स्त्रीने ते उडवून यावे — वरून पुरुषालाच बेईमान म्हणावे.
५. देवाला बळी, घर खाली.
नवरात्रीत ९ दिवस फलाहार — ५००० रुपयांची फळे, सुका मेवा.
करवा चौथ (किंवा तत्सम व्रते) — ७००० ची साडी, मेकअप, पूजा साहित्य.
जागरण-— ५०,००० रुपये "नवस होता".
तीर्थयात्रा — "गुरुजींच्या आश्रमात" ३०,००० रुपये देणगी.
निकाल काय?
मुलगा अजूनही बेरोजगार, पती अजूनही दारू पितो, घराचे छप्पर अजूनही गळते.
पण पंडा-पुजाऱ्याची नवी गाडी येते, बाबाचा आश्रम अजून दोन मजले वर चढतो.
ही आहे कष्टाची राखरांगोळी — मेहनत पुरुषाची, मलाई बाबाची आणि मध्यस्थ स्त्री.
६. इतिहासापासून आजपर्यंत — दर तोच, पावती नवी.
आधी सती प्रथा होती — "पतीसोबत जळून जा, स्वर्ग मिळेल" — स्त्री जळून जायची.
मग देवदासी बनली — "देवाची सेवा कर" — पुजाऱ्याची सेवा करत राहिली.
आज आश्रमातली "सेवादार" बनली आहे — आसाराम, राम-रहीम, नित्यानंद यांची प्रकरणे भरलेली आहेत.
प्रत्येक ठिकाणी समान काय? स्त्री आपले तन-मन-धन सर्व समर्पित करते.
बाबा जेलमध्ये जातो, पण स्त्री तेव्हाही म्हणते, "आमचे गुरुजी निर्दोष आहेत."
७. सर्वात खतरनाक गोष्ट: पुढच्या पिढीलाही तेच विष पाजते.
आई मुलीला शिकवते — "बाळा, व्रत कर, नाहीतर पतीचे आयुष्य कमी होईल."
सासू सुनेला धमकावते — "आमच्या घरात हे व्रत चालते, तुला करावेच लागेल."
म्हणजे स्त्रीच स्त्रीची शत्रू बनून अंधश्रद्धेची फॅक्टरी चालवत आहे.
पुरुष बाहेर आहे, पण घराच्या आत धर्माचे पोलीस स्टेशन स्त्री चालवते.
निष्कर्ष: कडू आहे पण सत्य आहे
१. अंधश्रद्धेचा ट्रक जर चालत असेल, तर ड्रायव्हर सीटवर स्त्री बसलेली आहे.
२. ढोंगी बाबा-पंडा-पुजाऱ्यांचा धंदा स्त्रियांशिवाय एक दिवसही चालणार नाही.
३. उधळपट्टीचे मशीन स्त्री आहे — सण, वार, उपवास, नवस, बळी — सर्वत्र पैसा पाण्यासारखा वाहतो.
४. पुरुष रक्त-घाम गाळतो, स्त्री त्या घामाच्या पैशातून बाबांचे महाल बांधते.
इलाज एकच आहे: स्त्री जोपर्यंत आपली बुद्धी वापरणार नाही, जोपर्यंत "देवाच्या भरवशावर" बसेल — तोपर्यंत घरे विकली जात राहतील.
ज्या दिवशी स्त्री विचारेल, "बाबा, तू तुझ्या दुःखासाठी कोणते अनुष्ठान करतोस?"
त्या दिवशी दुकान बंद होईल. त्याशिवाय नाही.
सत्य कडू आहे, पण स्त्रीच्या अंधभक्तीपेक्षा जास्त कडू नाही.
अंधश्रद्धा मुर्दाबाद. उधळपट्टी मुर्दाबाद.
मी नास्तिक आहे की आस्तिक ते महत्वाचे नाही परंतु अंधश्रद्धेच्या विरोधात मात्र नक्कीच आहे
0 टिप्पण्या